Το ινοαδένωμα είναι το συχνότερο καλοήθες, συμπαγές ογκίδιο του μαστού. Είναι άγνωστης αιτιολογίας. Εμφανίζεται σε μικρές ηλικίες, από την εφηβεία, μέχρι 40 ετών περίπου. Ποικίλει σε μέγεθος, μεγαλώνοντας αργά από λίγα χιλιοστά και φθάνοντας μέχρι λίγα εκατοστά του μέτρου. Είναι συμπαγές αλλά σπάνια μπορεί να περιέχει και κυστικές περιοχές. Μπορεί να είναι ένα ή περισσότερα, στον ένα ή και στους δύο μαστούς.

Παρόλο που δεν είναι γνωστά τα ακριβή αίτια που οδηγούν στην εμφάνιση του ινοαδενώματος, θεωρείται ότι μπορεί να προκαλούνται από μια υπερβολική ευαισθησία στα οιστρογόνα (ορμόνες που παράγονται από τη γυναίκα στον μεγαλύτερο βαθμό κατά τη γόνιμη περίοδο της ζωής της). Τα ινοαδενώματα είναι πιο συχνά στις γυναίκες ηλικίας 20 έως 40 ετών, περίοδος που χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη γονιμότητά τους. Θεωρείται επίσης συχνή η αύξησή τους σε μέγεθος κατά τη διάρκεια των κύκλων ορμονοθεραπείας ή κατά την κύηση. Από την άλλη πλευρά είναι πιθανό να μειωθούν σε μέγεθος ύστερα από την εμμηνόπαυση κατά την οποία μειώνονται τα επίπεδα οιστρογόνων.

Ο μαστός αποτελείται από γαλακτοφόρους αδένες και από σωλήνες που ονομάζονται "αγωγοί" οι οποίοι μεταφέρουν το γάλα στη θηλή. Οι αδένες και οι αγωγοί σχηματίζουν τους λοβούς, οι οποίοι περιβάλλονται από ινώδη και λιπώδη ιστό που καταλαμβάνει την πλειοψηφία του όγκου του μαστού. Τα ινοαδενώματα σχηματίζονται στην ουσία όταν ο αδενικός ιστός και οι αγωγοί μεγαλώνουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό στους λοβούς, συμπυκνώνονται και οδηγούν στη δημιουργία ενός στέρεου λοβού.

Μικρά ινοαδενώματα (<2 cm), που δεν προκαλούν συμπτώματα, δεν μεταβάλλονται σε μέγεθος και η βιοψία τους δεν προκαλεί ανησυχία, δε χρειάζονται περαιτέρω θεραπεία, πλην επαναλαμβανόμενων ελέγχων με υπερηχογράφημα (παρακολούθηση για 4 εξάμηνα). Ινοαδενώματα όμως μεγαλύτερα σε μέγεθος από 3 cm, επώδυνα, σταδιακά αυξανόμενα σε μέγεθος και με στοιχεία ατυπίας στη βιοψία τους, θα χρειαστούν αφαίρεση.

Τα ινοαδενώματα που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 2 εκατοστά σε γυναίκες πριν την εγκυμοσύνη αφαιρούνται χειρουργικά καθώς η πιθανότητα να μεγαλώσουν στην διάρκεια της εγκυμοσύνης και να γίνουν επώδυνα είναι μεγάλη.

Η θεραπεία τους μπορεί να περιλαμβάνει παρακολούθηση για την εντόπιση τυχόν αλλαγών στο μέγεθος και στο σχήμα ή βιοψία για την αξιολόγηση του ογκιδίου. Η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του ογκιδίου ενδείκνυται, αν προκαλεί ενοχλήματα, αν είναι μεγαλύτερο από 2 εκατοστά ή τέλος αν αυξάνεται σε μέγεθος. Ειδικά σε μεγαλύτερες γυναίκες είναι καλό να γίνεται βιοψία με εκτομή (αφαίρεση) της βλάβης για αποκλεισμό τυχόν καρκινώματος.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αφαίρεση γίνεται με τοπική αναισθησία και η ασθενής επιστρέφει στο σπίτι την ίδια ημέρα.